Kiedy już stało się jasne, że wojna Japonii ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej jest nieunikniona należało zastanowić się jak najefektywniej rozegrać pierwszą fazę konfliktu zbrojnego. Embargo naftowe nałożone na Japonię w czerwcu 1941 roku odcięło dopływ "krwi wojny" do państwa kwitnącej wiśni. Tak więc jasne było, że pierwsze operacje wojskowe przeprowadzone powinny być w taki sposób by zapewnić obfite źródła zaopatrzenia w ropę naftową. Doskonałym celem stały się rejony Azji Południowo-Wschodniej bogate w ten surowiec. Dwa sztaby decydujące o strategii Japonii w zbliżającej się wojnie miały jak zwykle odmienne zdanie na sposób osiągnięcia tego celu. Sztab Generalny Marynarki Wojennej postulował przeprowadzenie akcji zajęcia pól naftowych z użyciem większości sił nawodnych a następnie wydanie bitwy Flocie Pacyfiku, która zapewne wypłynie z Pearl Harbor i stanie do konfrontacji. Jednak oficerowie Sztabu Połączonej Floty planowali o wiele bardziej śmiałą i bezprecedensową akcję. Jej największym orędownikiem był admirał Isoroku Yamamoto. Twierdził on, że zaatakowanie i zajęcie pól naftowych znajdujących się daleko na południu jest wielce ryzykowne bez uprzedniego zneutralizowania amerykańskiej floty. Zdaniem admirała Yamamoto mogłoby to spowodować zostawienie na pastwę losu macierzystych wysp Japonii. Dowodził, że w razie ataku sił Floty Pacyfiku na rejony zachodniego Pacyfiku operujący na południu zespół uderzeniowy nie zdąży przegrupować sił i stawić skutecznie czoła nieprzyjacielowi. Yamamoto stwierdził, że zajęcie złóż ropy powinno poprzedzić uderzenie na Flotę Pacyfiku stacjonującą na Hawajach. Tak też narodził się pomysł ataku na Pearl Harbor. Mimo protestów Sztabu Generalnego Marynarki Wojennej, która uważała cały ten plan za zbyt ryzykowny Yamamoto uzyskał aprobatę Tokio na przeprowadzenie akcji. Przygotowania do niej rozpoczęły się na 35 dni przed wybuchem wojny, dokładnie 3 listopada 1941 roku.